å vere blånisse heile året

Medan eg ventar på den lumske hausten og nokre av dei friskaste og vakraste soldagane eg veit om, nyt eg seinsumaren i den nyleg oppdaga skattekista, Bergen - med kjøkkenutsikt frå Sandviken, over bratte hustak-klynger, ned på fjor og båtliv. Då sola i dag plutseleg bestemte seg for å jage bort dei alltid våte skyene, bestemte plutseleg eg meg for å jage bort den indre latskapen som har ligge over meg dei siste vekene. Eg drog på meg godt brukte joggesko og hoppa friskt oppover dei mange trappene i nabolaget, for å komme meg opp på den berømte fjellvegen.

Stoltzen var målet, og som den sunnmørsjenta eg er, var eg ganske rask til å dømme turen opp dit til "særs kort" og  "grusomt enkel". Men halv-vegs oppe i bakkane måtte eg vedgå at eg hadde undervurdert dette Bergens-fjellet eit lite hakk. Det var bratt. Verkeleg stupbratt. Og med den farta og energien eg la etter meg dei første 500 metera, var eg nok dømt til å mislykkes. Ny-innkjøpt astma-medisin eller ei - eg var nærare mitt første astma-annfall enn nokon sinne tidlegare. Den eine treningsnarkomanen etter den andre sprang pesande forbi meg, med pulsmålare og i-podar klistra både her og der. Medan eg stadig måtte stoppe opp for å gispe i meg nok oksygen til at mine verkande bein skulle fungere. Men med syre heilt ned i tærne og rallande andedrag slepte eg meg likevel stadig vidare oppover. Aldri i livet om eg skulle gje meg halvvegs opp på ein slik liten "pingle-topp". Det ville svidd for lengje.

Herleg nok viste Stoltze-kleiven seg å vere verdt kvar ein liten kalori. Med utsikt over heile Bergen og vidare ut i havet, slappa lungene mine endeleg av, og eg dro inn alt det friske oksygenet eg berre kunne få plass til - medan solstrålar kitla meg på armar og augelokk.



Men med fjelllufta blåsande frisk rundt øyrene kom etterkvart ei velkjendte rastløyse av fjelloppdagingsenergi krypande. "Vidare - vidare!" ropte noko inni meg, og som alltid måtte eg berre lyde. Ein kan ikkje kjempe mot slike krefter, når ein har all tid og plass i verda. Eg hoppa vidare, bort ein sti og inn ein veg, og vips var minna om den tunge klatreturen langt vekk og forsvunne. Sola haldt fram med å kitle - litt kjølig, som blanda med ei aning kriblande haustluft. Og då eg kjendte at eg faktisk hadde det godt heilt ned i tærne, byrja den vesle mymla i meg med eit å drøyme om skogskledde stigar å leike "gøyme og leite" iblandt. Då eg nesten hadde nådd den velkjendte Fløyen, vart kallet mot skogen for sterkt, og eg hoppa inn ein liten side-stig, og forsvann inn i ein mystisk blåbærskog av lyng og furu.

Medan eg hoppa og snubla og sklei (Bergen = ganske vått og sleipt) nedover bratte skogstrasear, mellom grøne furukroner og store rotvelt, kjendte eg at no byrja eg faktisk å kjenne meg ganske heime. Og i medvind, i sang mot motbakken, snubla eg med eit inn i den gata som den siste veka har byrja å bli litt mi. Det rykka nøgd til i nøkkelen rundt halsen min medan eg dansa meg heilt inn, i ei lita bergensk leiligheit fylt opp av radiolydar, havregryn, stearinlys og appelsiner. Inn i ei lita bergensk leiligheit, som faktisk er litt mi.


Det er nok framleis litt tid igjen til haust og novembermørke tek heilt over byen. Eg vil framleis nyte meir varme og fleire sumar-pils, før den tida kjem. Men eg vil likevel avslutte den første posten frå mitt nye bergens-liv, med å (nok ein gong) sitere frå boka "sent i november" av Tove Jansson. For eg kjenner meg så mymlete, her eg rotar og vimser rundt i denne vesle trappeoppgangen. Og Mymlen tenkjer jo så mykje fint:

"Det finnes ingenting som er så deilig som å ha det bra og ingenting som er så enkelt." (...) "En kan ligge på en bro og se vannet strømme forbi. Eller løpe, eller vasse gjennom en myr i de røde støvlene. Eller krype sammen og lytte til regnet på taket. Det er svært lett og ha det koselig."



I dag har eg lært at alt dette er mogleg til og med når ein bur i ein av landets største byar. I ei lita bergensk leiligheit. Bland fjordarmar og fjelltoppar, som bokstaveleg talt tek pusten frå deg.

Opp og ned. Ned og opp. At-fram. Fram og tilbake. Hit og dit.  omvendt. attende. tilslutt og fyrst. men også sist. Du. meg. han. ho. alt og ingenting. nesten og med ein gong. sakte, saktare, raskt.

Og når eg fyrst er i gong. Arve Henriksen ljomar stilt frå ein liten radiohøgtalar. Den einaste lydkjelda eg har. Og blåtimen er over. I stille raudt mørke. Men den fine hunden min løftar på store busteøyre, for trompet har han høyrt før, og han veit ikkje om han likar det.

No har han sjangsen.

Slik høyrest det ut trur eg






Då var det kaldt. Det minnast nasetippen min.

Kanskje synest denne bloggen at det byrjer å bli einsamt?

At verdsveven er for stor for han. For full av fargar og lydar og ljos til at nokon vil bry seg

Om ein slik liten blogg

Kanskje vart borte?

Men han lev framleis. Han gøymer framleis på alle orda han har posta.

Alle tankane og bileta og tonane han har fått.

Og slik skal det halde fram.


Volda-dagen er ganske kvit. Eller, eigentleg meir grå. Det regnar grå snø. Det er vanskeleg å vite om det er mildt eller kaldt. Men ettersom mørkret kjem nærare, har dagen blitt litt blåare. Det er nok ein blåtime i vente. Det kan eg kjenne inni meg. Eg har blitt ganske norsk og blå igjen eg. Men likevel er det ein raud flamme ein stad inni magen min. Fordi eg hadde ei vakker musikk-, kaffi-, og kjærleiksfull helg, med mange gode menneske og tankar rundt meg. Og fordi eg er spent. Og i venting. Fordi noko rører seg rundt i djupet av ein mørk kjellar. Virvlar fram i store straumar frå ei djup grotte. Trenger seg på frå eit ant ingenting, for å bli til noko veldig spanande og verkeleg igjen. Eg blir ikkje i Volda så lengje.

Eg har forresten enda ein blogg, som eg prøver å halde med selskap ein gong i blandt. Den er ganske fargefull. Og det er ganske fint det også, har eg skjøna. Du kan lese han om du vil, omtrent HER. Hurra!




Denne bloggen sakna eit bilete. Dette er både varmt og lykkeleg. Av ein koseleg og konsertglad duo.

No er det verkeleg ikkje så lenge igjen til eg forsvinn frå jorda si overflate for å dukkeopp igjen på eit heilt anna kontinent, ein stad full av nye fargar, lukter, lydar, bilete og visdomsord, i India. Det er så spanande å tenkje på at eg blir heilt svimmel og ganske forvirra. Og det er så kjekt og merkeleg at alle kjensler og tankar ti-doblast ? minst! Det er eg sikker på. Det kjennest i alle fall slik i sommerfuglmagen min.

Dei kjenslene som også ti-doblast er heimekjenslene og årstidskjenslene, og det synst eg er veldig bra. Eg treng å suge opp ei slags næring av alle inntrykka eg har frå Sund og Noreg no før eg drar, for å ha eit ekstra overskot i India. Difor har eg allerede byrja å syngje haustviser, sjølv om sumaren berre så vidt har byrja å vinke hadebra. Eg er nemleg veldig glad i hausten her i Noreg. Det er jo så mange nydelege hauststunder ein kan trekke fram! Til dømes fuglar som flyg i store flokkar over gule åkrar, medan den skarpe, klare lufta, frå blå himmel og knallgul sol speglar seg i raudt og gult og orange. Augneblinkar då eg berre vil vandre rundt ute å puste alt djupt ned i magen, medan eg let tankane flyte. Om hausten bles det òg. Det regnar og blir kaldt. Det blir mørkt om kvelden, og eg veit ikkje om nokon som ikkje synest det er noko koseleg ved å sittje inne under eit teppe med stearinlys rundt seg, og bok og te og varme. Sjølv synst eg det er så fint, å sittje ved eit litt opna vindauge medan det bles ute, å lytte til suset som blandar seg med musikken eg høyrer på, slik eg gjer net no. (Eg lyttar forresten til den nye plata til Kobert og Trondheim jazzorkester, som er ei innspeling av musikken Kobert laga for den same konstelasjonen til ein konsert på moldejazz 08. Det er nydeleg!) Den intense kvardagen min går altså ikkje berre med på å gruble, men også på å samle augneblinkar å ha med i bagasjen. Og gjennom å syngje på dei små haustvisene som surrar rundt i hovudet mitt, får eg også kjenne litt på den deilige haustmelankolien før eg reiser. 

 

Eigentleg skulle denne bloggposten handle om den siste mummiboka av Tove Jansson. Den heiter «Sent i november» og knyt saman historiene til fleire av dei ein kanskje kan kalle birolle-figurane i mummidalen, då dei alle av ulike grunnar søkjer mot den trygge mummifamilien, men møter kvarandre i døra av eit tomt og forlatt mummihus. Det er ei nydeleg bok, som på ein ganske naiv og enkel måte skodar inn i djupe, komplekse personlegdommar i krise eller endring. Ein av mine yndlingskarakterar i mummidalen er nok Snusmumrikken. Han er så roleg og fri og i tilegg elsker han musikk, og det er nettopp denne kjærleiken til musikken og Snusmumriken sin søken etter ei haustvise, utdraget under handlar om. Dette var eg nødt til å lese høgt til Julie ein kveld, fordi det er så vakkert og haustmelankolsk:

Snusmumrikken fikk lyst å lage viser. Han ventet til lysten var helt sikker og en kveld tok han opp munnspillet som lå nederst i ryggsekken. I august, i Mummidalen et sted, hadde han funnet fem takter som var en umiskjennelig og strålende begynnelse til en melodi. De hadde kommet helt av seg selv som toner kommer når de har fått være i fred. Nå var stunden inne til å hente dem fram og la dem bli en vise om regn.

Snusmumrikken lyttet og ventet. De fem taktene kom ikke. Han fortsatte å vente uten

å bli urolig, for han visste hvordan det er med melodier. Men det eneste han hørte var det svake suset av regn og strømmende vann. Etter hvert ble det helt mørkt. Snusmumrikken tok fram pipen sin, men puttet den ned i lommen igjen. Han forstod at de fem taktene var blitt igjen i dalen og at han ikke ville finne dem før han gikk tilbake.

              Det finnes millioner av melodier som er lette å få tak i, og nye blir til hele tiden. MenSnusmumrikken lot dem flakse omkring som de ville, de var sommerviser for hvem som helst. Han krøp inn i teltet og inn i soveposen sin og trakk den opp over hodet. Det svake suset av regn og strømmende vann hadde ikke forandret seg, det hadde samme milde tone av ensomhet og fullbyrdelse. Men hva brydde han seg om regnet så lenge han ikke kunne lage en vise som handlet om regn.

 

 

 

Det er noko rart med langgrunt vatn. Langgrunne som strekk seg langt utover, der det eigentleg skulle vore hav og fisk og ei ukjendt djubde. Langgrunna er slikt eg får lyst å bruke som bilete på rare ting eg tenkjer på, eller symbol på djupare spørsmål, uansett kor klisjefylt det kan bli. Som til dømes eit bilete på eit menneske som det tek lang tid å nå djubda på, men som viser seg å nesten aldri botne når ein fyrst når det innerste.Og langrunna er noko eg, bevisst eller ikkje, blir tvungen til å ofre ganske mange tankar til nesten kvar dag, her eg lev mitt vakre, beskytta Sundliv, rett ved den blanke Trondheimsfjorden. I ulike settingar, både ved nakenbading, båtliv og fisketur, har eg fått kjenne på langgrunna som eit litt tungt, men underhaldande fenomen, og kvar dag skodar eg ut frå matsalen og undrast på kor langt utover eg eigentleg kan komme meg, utan bikini og svømmevest som hjelpemiddel. I kveld vart det ikkje nok med undringa lengre. Iført raude støvlar tok eg fatt på ein lenge etterlengta tur (fann eg etterkvart ut), til fots til havs. Og det eg fann ut var nesten overveldande. Eg hugsa plutseleg kor godt det er å gå på tur. Eg hugsa på kor godt det verker på kroppen og tankane. Korleis det kan snu undringa mi vekk frå alt det som står i hovudet mitt dagen lang - som menneske og relasjonar, lange reiser, personlege vanskelegheiter og iheluttenkte gruppetaktikkar - til heilt andre, heller kvardagslege, rare og koselege fenomen. Og korleis det kan få meg til å sjå eller tenke på saker frå ein heilt ny, fersk og uventa vinkel, som kan hjelpe veldig når eg prøver å løyse innvikla flokar frå ukjemde tankar.

 

I desse vekene sidan eg byrja på Sund igjen (det er medrekna veka på fredskorpskurs i Fredrikstad) har eg tenkt veldig, veldig mykje. I undervisninga går vi igjennom ganske mykje psykologisk arbeid, som, i alle fall for min del, er ganske vanskeleg fordi vi heile tida må kunne svare på kven vi er. Det kan vere i forhold til våre relasjonar, i forhold til FK-gruppa, i forhold til venta og uventa problem som kan oppstå i India, og også i forhold til resten av Sund og resten av verda. Faktisk nesten i forhold til oss sjølve. Dette er analyser som vanlegvis mest opererer som tankar og undringar i mitt eige hovud, utan å måtte svare for seg muntleg, og som kjennest tryggare og enklare når dei får gøyme seg i hjernebarken min, og i sjul utfordre meg der i frå. Nokre dagar har det nesten vore vanskeleg å hugse kven og kva eg eigentleg er og var og kvar eg skal, fordi alt svevar rundt litt utanfor kroppen min, kanskje for å byte plass med andre brikker for å endre seg permanent - fordi eg utviklar meg og lærer så mykje nytt - eller for å snart finne tilbake til den gode, godt tilslipte plassen sin med enda meir tyngde, av dei same årsakene. Samtidig har eg på veldig kort tid blitt sterkt knytta til (og også rive frå) ei handfull vakre menneske. Noko som har bydd på mange nye inntrykk, forventningar til meg sjølv og andre, og også ein veldig intensitet i det å dele alle ting. For fyrste gong på lenge kjenner eg veldig på kjensla av å vere veldig avhengig av å ha nokre menneske nær meg heile tida. Noko som kjennest ganske spesielt for meg, sidan eg faktisk presterte å gå eit år på folkehøgskule utan å kjenne den intense tilknyttinga til nokon andre på skulen.

 

Å gå utover ei halvoversvømt sandslette mot ukjende djup, og berre tenkje på kor sakte vatnet stig oppover anklane på dei blomeraude støvlane mine, og passe meg for å ikkje skli eller få vatn over støvlekantane. Å gå slik, heilt åleine, med berre bølgjesus og fjern latter i øyrene, var ei nydeleg gjennoppdaging av å finne ro. Ei ro, som til og med mitt håplaust kaotiske hovud vanlegvis greier å finne fram til av seg sjølv. Denne laurdagsnatta trengte eg ein langgrunn katalysator. Musikken, som vanlegvis er den mest brukte katalysatoren for å søke etter eller framheve dei inste kjenslene mine, blei igjen inne, og det langgrunne havet, med sine skjulte skattar og straumar, fekk rote rundt i kjenslene utanfor kroppen min, og virvle dei inn til ein roleg bomullsdott i botnen av magen min.

 

Det er fint å tenkje på kor mykje forskjell det kan gjere å følge langgrunna. Kor langt ein kan komme dersom ein berre får gå og gå utover og søkje mot og røre i dei ukjende djubdene, i staden for å berre gå langs kanten av alt og skode over overflata. Og også korleis ein faktisk får sjangsen til å halde seg på grunna, og vandre med den ei god stund, for å kjenne at ein er klar for det djupare dukket. Og å kjenne at berre det å røre i overflata av alt gjev virvlingar og straumar som jagar mykje av det godt gøymte opp til overflata. For å gjere det heilt klart: det heile ender altså med at eg får bruke langgrunna som eit ganske så fint bilete. Eit bilete på kva denne intense førebuingsperioden før Indiareisa på mange måtar handlar om. Nemleg det å røre borti det som kan skje og kan komme. Det vi kan finne i oss sjølv når ting vert vanskeleg, men kanskje ikkje vil eller kan fordjupe oss i før vi verkeleg får kjenne det på kroppen. Og forhåpentlegvis vil vi måtte komme ganske langt ut før vi kjem på så djupt vatn.

 

 

Julie har forresten gjort meg obs på at kanskje det er det faktum at eg er født i fiskene som gjer at eg elsker å skrive om vatnet så mykje. Det djupe, våte, blå og blanke. Men no er det natta - og då syng ein songar i staden.

 

Dette er ein song trollungane syng før dei legg seg å sove når dagen kjem. Eg synst den passar fint, fordi eg gjerne skulle vore litt meir som trollungane, og tumla rundt i mørkret om nettene når alt er godt og roleg heilt av seg sjølv. Dette er eit lite ynskje om gode draumar til alle søte blogglesarar.

 

Svarte natta har tatt slutt

nå er leken over

Hver en liten tusleputt ligger nå og sover

Den som ikke har gjemt seg nå

han og hun må evig stå

bli til stein med mose på

for sola den er farlig

Men hos oss er du trygg

natten den er vakker men dagen den er stygg

så sov min lille trollefjert

min snuskelusk

min fillebert

sov til sola har gått ned

som en stormende brann over åsen vår

mmmmmmm....

Det er forresten gode Julie som syng så fine nattasongar, for små og forvirra blånisse-trollungar.

I dag møter jobb-Ingrid - ho som snakkar så bræit som ein kvar austefjording (så ikkje ein drope av trøndersk tonefall får sleppe forbi), er folkeleg og ljovial, høglytt og "veldig artig" - ein vegg. Eg trur eg vil kalle den ein vegg av velvære. No skal ikkje Ingrid på jobb før fredagskveld, noko som med andre ord kan kallast fire døgn FRI. Ingrid pustar ut.

Eg sit ved mi nyleg gjenoppdaga kjøkkenhalvøy og skodar utover den rotete stova mi, som eg for augneblinken har heilt for meg sjølv. Her er det fint. Musikken strøymer frå tivoliradioen min, og minner meg på kor høgt eg ein gong elska "no doubt". Ei gryte med havregraut og rosiner putrar på omnen og eg har te i ein stoooor kopp. Herleg! I tilegg har eg faktisk planar for dagen, planar som inneheld berre meg og meg: joggetur, bibliotekbesøk, chai-te-kjøping, veggisburgerlaging og eting, kanskje Heroes-sjåing og i allefall lesing.

Men no heilt fyrst skal eg skrive litt om den siste veka mi i Volda, for trass ein del jobbing har eg vore meir Volda-sosial denne veka enn noka anna tid denne sumaren. Og eg har jo faktisk lova bloggen min å skrive om volda-livet slik det utartar seg når ein har venar heime, så difor skal eg det.

Det heile starta med bursdagsfeiring ein tysdagskveld, med mengder heimelaga, fruktige drinkar og høg, dansbar musikk, tihi. Det blei mykje ventande kjærleik og frykt for is denne kvelden, noko som gjorde meg i veldig tipp-topp stand til tidlegvakt neste morgon. Og når ei tidlegvakt kan ta ein heilt til Nordfjordeid, til shopping og solskinn, kan ein faktisk ikkje klage, men heller settje på seg solbrillene og drikke pent opp kaffien sin, medan ein syng med på: "Sommer de e de æ vil ha, sommer de e de som e bra..."

På Torsdag hadde Oda og Ina eit nydeleg, innandørs hageselskap. "Innandørs hageselskap!!!!!????" tenkjer du kanskje, og ristar oppgitt på hovudet. Men det funkar faktisk kjempefint! Og å kunne kunsten å flytte utandørsaktivitetar inn, er ein veldig bra ting når ein er volding, då regnet har ein tendens til å ikkje ville slutte å drype i denne bygda. Vi fekk frykteleg gode kaker: ei sjokoladebombe av Ina og rømmekake av Oda. Og kakene, i tilegg til rips/rom/chili-muffins og sjokolademousse-eting, og ein del vindrikking, gjorde oss både mette og glade og klare for ein tur på bygda. Vi endte opp på Treet, av alle stadar, der høglytt snakk og adjektivhistorier heilt sikkert gjorde oss til særs populære gjestar, ein torsdags-sumaraften.



Jobbing i helga har vore ein fest for seg sjølv. Eg og Gjertrud jobba saman, berre oss to, både laurdagskveld og søndagsmorgon. Dette førte til ein del turgåing, pizzabaking, safarikjeks-eting, ei lang natt med gode kameratar (der eg blandt anna byrja å forstå kor bra ei kjøkkenhalvøy faktisk er - meir om den sidan) og veldig få timar søvn, og så, sist men ikkje minst: mengder med kaffedrikking, og heldigvis litt vaffleeting i tilegg.

Så avslutta vi helga på beste vennindevis, med samling rundt halvøya mi. Kjære Linnea dro på interail og kunne desverre ikkje komme, men resten av F-R-O-S-K leika familie, og åt pannekaker - ferske frå steikepanna, med nyrørt blåbærsyltetøy (og for Oda sin del, mykje, mykje krem) på. Då eg i tilegg fekk bruke mine nylærte mjølkesteemings-kunnskapar og lage chai-latte til oss, vart kvelden ein storsukse, noko som vart feira med popkorn og draumereising, ved hjelp av globus. Når vi er 50 år skal vi forresten på vennindetur til Kazakhstan, der det skal solast og drikkast og levast ved bølgjekanten av det kaspiske hav. Eller noko slikt. Kven veit vel med Kazakhstan?


                   Tenk kor både stor og lita verda eigentleg er

Og no sit eg altså her, i den vesle heimeåleineutanjobbførfredag-bobla mi og har det mest veldig fint. Halvøya, som er så fin å omringast med utalte koppar te, nysteikte baguettar med mengder sjokoladepålegg, koseleg sladder og oppfinnsomme samtaleemner, har ein aura rundt seg av venskap, ro og glede, og gjer det difor heilt umogleg å kjenne seg åleine i dette store, "tomme" huset. I tilegg ringte nettopp mommo og avslørte sine planar om å mate meg med ball ein dag. *Glis*

I kveld gjekk eg ein liten kveldstur i skogen. Eg gjekk som vanleg å lytta til musikk, og eg bestemte meg snart for å ta ein stig som eg ikkje har gått så veldig ofte, for å fornye turen min litt. Medan eg gjekk der og nynna i takt med vind og fuglar, og i-pod da, såg eg plutseleg noko som blinka så underleg kjendt og blått opp frå lyngen. Eg måtte sjå litt nærare etter, og fann raskt ut at det ikkje var synsbedrag: heile skogen var full av blåbær! Ei rask smaksprøve og dei vart konstatert mogne nok til å kunne etast også. Eg tok eit strå og tredde dei på, og heile vegen ned mot Volda igjen fann eg stadig større og søtare bær.

Med fornya energi spratt eg rundt frå tue til tue og kjente på den herlege, frie kjensla av å kunne ete nydeleg mat, rett frå naturen, for det synst eg er så fint. Og medan kroppen min vart fylt til randen av fruktsukker, antioksidantar og heilt sikkert masse endorfinar, byrja eg å dagdrøyme om hagen min. Når eg blir stor skal eg nemleg  ha min eigne, vakre, rotete hage. Der skal vere rennande vatn, lykter i høge, susande tre, syngande fuglar og sirissar, ugras og anna grass og blomar som duftar godt, hagegnomar (gjerne den småhissige, forvirra sorten som av og til kikar nysgjerrig opp frå små jordho)l, skogsfear med tryllestøv, og sist men absolutt ikkje minst, mange ulike, spanade, etande vekster.

Voldasumar-dagane mine er eigentleg ein ganske god forsmak på hagedraumen min. Ikkje berre blåbæra i skogen, men også alt anna driv jo og mognar for tida, og eg har hagen vår for meg sjølv. Den er full av raude, søte rips, friske sukkererter og reddikar, mange ulike urter til å bruke i mat og til te, og i drivhuset veks agurk og tomat i rekordfart. Tomatane er store og fine, og eg trur nok dei vil raudne seg søte og saftige så fort sola kiker fram igjen, og kitler røtene deira med dei gyldenvarme strålane sine. Akurat no berre nyt eg at det er sumar, at eg er i Volda, at det  regnar og at eg kan gå ute å plukke maten min rett frå buskar, tre, lyng og jord.

No er det kjempe, kjempe snart tid for Kongsberg Jazzfestival. Onsdag brakar det laus med dei mest fantastiske konsertar på denne vesle staden og alle hjarter gler seg.

Det er midt på natta og bandet "Toy Machine" sit i ei leiligheit i Mjøndalen og et nattmat. Vi har øvd heile kvelden for å komme i rute, og har framleis ein del igjen å lære, noko morgondagen skal gjere sitt for å ordne opp i. For onsdag er det konsert med det mest barnlege og naive Sund-bandet eg veit, for dei gamle på Skavangertun, og for resten av dei som skulle ynskje å høyre litt groova, jazza, rocka pop-musikk, med mykje plass for improvisasjon og leik. Torsdag, fredag og laurdag skal vi også spele, i festivalgata for alle dei glade festivalmenneska, som eg håpar vil smile i kor med oss. Vi leikar heile natta, og gler oss til festen skal byrje. Det blir heilt CRAZY!